David Gemmel: Echa Wielkiej Pieśni

Здесь есть возможность читать онлайн «David Gemmel: Echa Wielkiej Pieśni» весь текст электронной книги совершенно бесплатно (целиком полную версию). В некоторых случаях присутствует краткое содержание. категория: Фэнтези / на польском языке. Описание произведения, (предисловие) а так же отзывы посетителей доступны на портале. Библиотека «Либ Кат» — LibCat.ru создана для любителей полистать хорошую книжку и предлагает широкий выбор жанров:

любовные романы фантастика и фэнтези приключения детективы и триллеры эротика документальные научные юмористические анекдоты о бизнесе проза детские сказки о религиии новинки православные старинные про компьютеры программирование на английском домоводство поэзия

Выбрав категорию по душе Вы сможете найти действительно стоящие книги и насладиться погружением в мир воображения, прочувствовать переживания героев или узнать для себя что-то новое, совершить внутреннее открытие. Подробная информация для ознакомления по текущему запросу представлена ниже:

David Gemmel Echa Wielkiej Pieśni
  • Название:
    Echa Wielkiej Pieśni
  • Автор:
  • Жанр:
    Фэнтези / на польском языке
  • Язык:
    Польский
  • Рейтинг книги:
    4 / 5
  • Ваша оценка:
    • 80
    • 1
    • 2
    • 3
    • 4
    • 5
  • Избранное:
    Добавить книгу в закладки

Echa Wielkiej Pieśni: краткое содержание, описание и аннотация

Предлагаем к чтению аннотацию, описание, краткое содержание или предисловие (зависит от того, что написал сам автор книги «Echa Wielkiej Pieśni»). Если вы не нашли необходимую информацию о книге — напишите в комментариях, мы постараемся отыскать её.

Awatarowie byli nieśmiertelni i żyli jak królowie – mimo że ich imperium umierało. Nieśmiertelność gwarantowały im magiczne kryształy, których wpływ słabł, przyćmione przez moc wielkiego potopu i niespodziewanej epoki lodowej. Gdy jednak na niebie ukazały się dwa księżyce, a na Ziemię najechały bezlitosne armie Kryształowej królowej, siejąc terror i zniszczenie, Awatarowie zjednoczyli się ze swymi podanymi, by bronić rodzinnego wszechświata. Kiedy ich miastom zagroziła zagłada, pojawiło się trzech bohaterów. Talaban, wojownik udręczony wspomnieniem przeszłości, Probierz, plemienny wojownik o mistycznych talentach oraz Anu, Święty, Budowniczy Czasu. A gdy wydawało się już, że wszystko stracone, do walki włączyło się dwoje następnych: Sofarita, wiejska dziewczyna, która miała stać się legendą, oraz szalony Viruk, który chciał zostać bogiem. Poprzez swą znakomitą narrację i dogłębne zrozumienie ludzkich emocji David Gemmell po raz kolejny udowadnia, że jest jednym z najlepszych współczesnych autorów heroic fantasy.

David Gemmel: другие книги автора


Кто написал Echa Wielkiej Pieśni? Узнайте фамилию, как зовут автора книги и список всех его произведений по сериям.

Echa Wielkiej Pieśni — читать онлайн бесплатно полную книгу (весь текст) целиком

Ниже представлен текст книги, разбитый по страницам. Система автоматического сохранения места последней прочитанной страницы, позволяет с удобством читать онлайн бесплатно книгу «Echa Wielkiej Pieśni», без необходимости каждый раз заново искать на чём Вы остановились. Не бойтесь закрыть страницу, как только Вы зайдёте на неё снова — увидите то же место, на котором закончили чтение.

David Gemmel


Echa Wielkiej Pieśni

Tytuł oryginału Echoes Of A Great Song

Przełożył Michał Jakuszewski

Echa wielkiej pieśni są dedykowane z wyrazami wielkiej wdzięczności Richardowi Allenowi, który – jeszcze w latach sześćdziesiątych – łamiąc mi rękę, skierował mnie na drogę wiodącą ku popularności, a także Peterowi Phillipsowi, którego bohaterska pomoc w innej chwili wielkiego niebezpieczeństwa zapobiegła kolejnym złamaniom.


Podziękowania

Dziękuję mojej redaktorce, Lizie Reeves, testowym czytelniczkom Stelli i Edith Graham, adiustatorce Beth Humphries oraz Alanowi Fisherowi za jego nieocenione uwagi.

Rozdział pierwszy

A było to w czasach poprzedzających nasze, gdy Tail-avar, bóg mądrości, wyruszył w drogę razem ze Storrem, Opowiadaczem Legend, i Dotknij Księżyca, bogiem plemion, po to, by ukraść moc z magicznego kła Lodowego Olbrzyma. Dzięki sznurowi utkanemu z księżycowego blasku Tail-avar złapał na lasso siedem węży morskich. Zaprzągł je do swego czółna i w ten sposób pokonał Wielką Wodę w niespełna dobę. Gdy Dotknij Księżyca ujrzał bestię, której szukali, padł na dno łódki, by błagać Ducha Nieba o odwagę. Albowiem Lodowy Olbrzym był większy niż góry, a jego białe plecy rozdzierały niebo. Tchnienie bijące z jego ust unosiło się nad wodami jako biała mgła, sięgając na odległość wielu mil od brzegu. Pazury olbrzyma były długie jak żebra wieloryba, a jego zęby ostre niczym zdrada.


Z Porannej pieśni Anajo


Talaban stał samotnie na skutym lodem stoku, a zimny wicher dmący od lodowców przenikał go dreszczem, gdy przypomniał sobie, kiedy po raz pierwszy usłyszał proroctwo.

Wielki Niedźwiedź zstąpi z firmamentu i uderzy łapą w ocean. Pożre wszystkie dzieła rąk człowieka. A potem zaśnie na dziesięć tysięcy lat, a tchnienie jego snu będzie śmiercią.


Słowa te wypowiedział vagarski mistyk, odziany w brudne futra obdartus, siedzący na najniższych stopniach schodów Wielkiej Świątyni. Młody niebieskowłosy awatarski oficer wziął go za żebraka i dał mu małą srebrną monetę. Mistyk przyjrzał się pieniążkowi, obracając go raz po raz w brudnej dłoni. Jego twarz była brudna od ziemi i potu, a na szyi zrobił mu się czerwony czyrak. W każdej innej części miasta natychmiast zatrzymałaby go Straż, jako że na ulicach Parapolis nie pozwalano przebywać żebrakom z Zewnętrznych Krain. Ale Świątynia była uznanym centrum religii całego świata i wszystkim pozwalano się w niej gromadzić. Vagarzy, ludzie z plemion, koczownicy – wszyscy podróżowali do Parapolis. Awatarowie podjęli tę decyzję zarówno z przyczyn duchowych, jak i politycznych. Barbarzyńcy wracali do domu i tłumaczyli pobratymcom, że próby buntu są daremne. Parapolis, ze swymi lśniącymi wieżami ze złota oraz potężną magią było symbolem niezwyciężonej mocy.

Talaban obserwował odzianego w futro żebraka, który poddawał oględzinom monetę. Wydawało się, że czyrak na szyi lada chwila pęknie. Z pewnością przysparzał nieszczęśnikowi okropnych cierpień, Talaban zaproponował więc, że go uzdrowi. Mężczyzna potrząsnął głową krzywiąc się z bólu wywołanego tym ruchem.

– Niepotrzebne mi uzdrowienie, Awatarze. Czyrak jest częścią mojego ciała i opuści mnie, gdy będzie gotowy. – Mistyk zerknął na srebrną monetę, którą trzymał w dłoni, a potem przeniósł wzrok na wysokiego niebieskowłosego żołnierza. – Twój dar świadczy o szczodrości ducha, Awatarze – rzekł. – Rozejrzyj się wokół i powiedz mi, co widzisz.

Talaban spojrzał na okazałe budynki wzniesione w centrum stolicy. Wielka Świątynia była wspaniałym gmachem o dachu pokrytym złotą blachą ozdobionym setkami pięknie rzeźbionych marmurowych posągów przedstawiających sceny z tysiącletniej historii Awatarów. Obok niej stał pozłacany Pomnik, błyszcząca, wysoka na dwieście stóp kolumna. Gdziekolwiek spojrzał, Talaban widział świadectwa chwały stolicy Awatarów: budzące bojaźń budowle, potężne łuki, brukowane ulice. A dalej majaczyła pogodna, zapierająca dech w piersiach Biała Piramida, przytłaczająca swym ogromem wszystkie niezwykłe dzieła architektury Awatarów. Tę sztuczną górę zbudowano z trzech milionów kamiennych bloków, nierzadko przekraczających ciężarem dwieście ton. Następnie całą budowlę obłożono białym marmurem. Talaban pogrążył się w zachwycie, lecz po chwili przypomniał sobie pytanie obdartusa.

– Widzę to samo, co ty – odparł. – Największe miasto, jakie kiedykolwiek zbudowano.

Mistyk zachichotał.

– Wcale nie widzisz tego samego, co ja. Ty widzisz to, co jest, a ja to, co będzie. – Wskazał na błyszczący Pomnik, skierowaną ku niebu włócznię. Był to prawdziwy cud architektury. Z umieszczonej na jego szczycie korony sterczały na wszystkie strony złote kolce. Sama korona ważyła blisko tonę. – Korona spadnie, gdy uderzy w nią ciało wieloryba – oznajmił obdartus.

– Nigdy nie widziałem latającego wieloryba – odparł uprzejmie Talaban.

– I nie zobaczysz – zgodził się mistyk. Potem zaczął opowiadać o Wielkim Niedźwiedziu i jego śnie śmierci.

Talaban był znudzony. Uśmiechnął się do obdartusa i odszedł. Głos mistyka ścigał go jednak.

– Niedźwiedź będzie biały. Bielusieńki. Tak samo jak piramida. Ty zaś będziesz jednym z nielicznych Awatarów, którzy go ujrzą i zachowają życie. A twoje włosy nie będą już wówczas zabarwione na niebiesko. Będą ciemne. Dlatego, że nauczysz się pokory, Awatarze.

Nad pokrytymi śniegiem górami szumiał lodowaty wicher. Talaban wrócił myślami do współczesności. Przeczesał palcami ciemne jak noc włosy, znowu postawił futrzany kaptur i wbił spojrzenie w lodowce.

Był czas, gdy nienawidził lodu. Nienawidził go każdą cząstką swego jestestwa. Teraz jednak bez gniewu spoglądał na zimne, kruche piękno lodowców. Ze zdziwieniem przekonał się, że potrafi je dostrzec nawet w pastelowych barwach obudzonych w ścianach lodowca przez słoneczny blask, w bladym błękicie odbijającego się w nich nieba, w błysku złota o zachodzie słońca.

Tak wiele spoczywało pod lodem, utracone na zawsze. Jego przyjaciele z dzieciństwa, rodzina, tysiące dzieł literatury i filozofii. Wszystko to zginęło, razem z jego nadziejami i marzeniami. Choć jednak lód zabrał mu tak wiele, okazał się zbyt potężny dla jego nienawiści, nazbyt ogromny i za zimny dla jego furii.

Teraz, gdy kierował na białe góry spojrzenie ciemnych oczu, czuł osobliwą więź z lodem. Jego uczucia były ukryte głęboko, być może równie głęboko jak Parapolis, które spoczywało pod brzuchem Wielkiego Lodowego Niedźwiedzia.

Wysoki wojownik przeniósł wzrok na grupkę ludzi trudzących się u stóp lodowych turni. Ze wzgórza, na którym stał, widział, jak umieszczają w ziemi złote zgłębniki i wznoszą ze srebrnych tyczek małe piramidy, łącząc je następnie złotymi drutami. Widział niską, krępą postać kwestora Ro, który krążył wśród Vagarów, wydając rozkazy warkliwym tonem. Nie słyszał go z tak daleka, ale niecierpliwe gesty świadczyły, że kwestor Ro próbuje strachem skłonić swych ludzi do wydajniejszej pracy. Mieli się czego bać. Był on jednym z nielicznych Awatarów, którzy nadal zwykli karać niewolników chłostą nawet za drobne przewinienia. Niski człowieczek miał wielkie wpływy w Radzie i to dzięki niemu mogło dojść do tej ekspedycji.

Читать дальше

Похожие книги на «Echa Wielkiej Pieśni»

Представляем Вашему вниманию похожие книги на «Echa Wielkiej Pieśni» списком для выбора. Мы отобрали схожую по названию и смыслу литературу в надежде предоставить читателям больше вариантов отыскать новые, интересные, ещё не прочитанные произведения.


Отзывы о книге «Echa Wielkiej Pieśni»

Обсуждение, отзывы о книге «Echa Wielkiej Pieśni» и просто собственные мнения читателей. Оставьте ваши комментарии, напишите, что Вы думаете о произведении, его смысле или главных героях. Укажите что конкретно понравилось, а что нет, и почему Вы так считаете.